"पातलियाे गाउँ" - तेज प्रसाद निउरे

    पातलियाे  गाउँ ( कविता) 

✍️ तेजप्रसाद निउरे ( २०८२ बैशाख २७) 

गाउँमा बत्ति बल्याे अनि बाटो पिच हुन्छ 
छरछिमेकि बसाई सरे मेरो मन रुन्छ ।

पहिले हामि खेतबारी बन जंगल गर्याै 
उत्पादन हुन थाल्याे हामी शहर झर्याै ।

गाउँमा स्कुल बनाइछाड्याै भवन झनै ठुला
वाटाेघाटाे पाटि पाैवा अनि  सिचाइ कुला । 

गाउँमा मान्छे बस्न छाड्दा पातलियाे गाउँ 
बिकास जति गाउँमा पुग्यो मान्छे अर्को ठाउँ।

पहिला पहिला खेति गर्ने बारी बने बाँझा 
देशमा मान्छे बस्न सक्ने नीति के हाे साझा ।

गाउँमा हेर्याे घर जति खाली हुदै गए 
शिक्षा स्वास्थ राेजगार भन्दै शहरिया भए।

गाउँमा काेहि हुन्नन युवा बृद्धमात्रै बस्छन
१६ बर्षे लक्काजवान माैलानतिर पस्छन ।

गाउँ जत्ति रित्तिएछ हेर्दा बैराग लाग्ने 
देशमा काेहि नबसेर पुजि मात्रै माग्ने ।

युवा जान्छन् विदेश तिर बुढााबुढि गाउँमा 
आमा सहित बच्चा शहर शिक्षा लिने नाउँमा ।

उब्जाउ जति घट्न थाल्यौं बाझाे भयो खेत 
उत्पादन घट्याे अब  छैन हामीलाई चेत ।

गाउँमा स्कुल छदैछ त शहर किन झर्नु
त्यहीँ स्कुलमा पढ्न छाडि वजार किन सर्नु ।